De dagelijkse belevenissen/beslommeringen

Smartphone en productiviteIt

Door BdK9001 op woensdag 20 februari 2013 20:25 - Reacties (6)
Categorieën: Electronica en pc's, Life etc., Views: 3.540

Smartphone
Ik ben inmiddels aan mijn derde smartphone, de illustere JiaYu G3. Een heerlijk toestel met een enorme batterijduur. Nu is een kale android nogal, ehm... kaal, dus heb ik - gelijk nadat ik eind januari het pakketje uit China in handen kreeg - het toestel voorzien van alle apps die ik ook op zijn voorganger - de ZTE Blade - had. Hieronder vallen uiteraard Whatsapp, Facebook (en bijbehorende Messenger), de ING-app, de Hi-app, dropbox en teletext.

Na het instellen van alle dingen die gesynchroniseerd moeten worden (agenda en mail) overgegaan op het uitproberen van leuke en/of handige apps. Uiteraard staat er een SNES-emulator op (GNES) zodat ik altijd een potje Super Mario kan spelen. Wanneer gebruik ik deze app, juist... hooguit 1x per week.

Een smartphone is natuurlijk een smartphone omdat hij zoveel meer kan dan een dumbphone of een featurephone. Het is dan ook zonde om een apparaat als de JiaYu enkel en alleen als communicator en 'dat zoeken we op'-apparaat te gebruiken.

Productiviteit
Omdat ik sinds half december hard mn best doe om effectiever met mn tijd om te gaan en dingen te stroomlijnen heb ik al een aantal tweaks toegepast op mn leven. De belangrijkste stap was om te gaan studeren in de universiteitsbibliotheek, om zo alle verleidingen die thuis op de loer liggen te slim af te zijn. Het enige wat ik nodig had was een dosis motivatie en een laptop die geen games bevatte. Zo gezegd, zo gedaan -> mijn tweede laptop keurig gestript van alle games en andere rommel.

Helaas leverde dit een klein praktisch probleem op: alle bestanden waar ik in de bieb aan werkte stonden alleen op die laptop, tenzij ik ze met de hand overzette - hetzij zia een usb-stick, hetzij via dropbox - op de andere laptop desktopvervanger. Dit moest uiteraard beter kunnen en dat kon het ook, dankzij een programma dat ik op de 'desktop' gebruikte om 100% zeker te zijn dat ik mn bachelorscriptie niet kwijt kon raken: PureSync.

De grap van PureSync is dat het twee of meer mappen met elkaar kan synchroniseren in een aantal door de gebruiker ingestelde situaties. Zo had ik bij mn scriptie ingesteld dat de map die mijn scriptie bevatte bij iedere bestandswijziging automatisch gesynched werd naar 2 andere mappen (op 2 verschillende schijven) en dropbox. Dit principe heb ik dan ook gebruikt om op een gemakkelijke manier bij al mn documenten te kunnen.

PureSync staat nu op allebei mn laptops en synchroniseert ieder uur en bij log-on de My Documents map met mn Dropbox map. Hierdoor heb ik overal waar ik internet heb toegang tot mn documenten en automatisch een backup doordat alles in 5-voud bestaat. Waarom niet rechtstreeks met Dropbox werken? En zei je nou echt in 5-voud?!

Ja, ik zei echt backup in 5-voud: ik heb namelijk al een aantal jaar geleden bedacht dat het een uitstekend idee is om documenten en dergelijke op een andere partitie/schijf te bewaren dan de systeempartitie. Het grootste voordeel is dat je geen documenten verliest bij een gedwongen herinstallatie. Al mn documenten zijn aanwezig op beide laptops, dus hier hebben we al 2-voud van data. Daarnaast staat alles op Dropbox, voila 3-voud. Tel daar nog de Dropbox-map (die wel op de systeempartitie staat) op beide laptops op en we hebben 5-voud.

Daarnaast draait er ook nog een maandelijkse backup naar mn externe schijf, hierdoor ben ik alleen alles kwijt wanneer er brand oid uitbreekt terwijl beide laptops thuis zijn en ik niet, én wanneer de Dropbox-servers verloren gaan.

Smartphone én Productiviteit
Maar goed, ik drijf af, backups zijn leuk, maar ik was over productiviteit aan het praten. De grote productiviteitsverhoging op de laptop is dus dat ik altijd bij mn documenten kan. Nu weer terug naar de smartphone, want daar hadden we het eerder al over.

Ik had al gezegd dat ik op de JiaYu ook Dropbox heb staan, waardoor ik ook daarmee toegang heb tot mn documenten en eventueel via KingSoft Office ook nog aan dingen kan werken. Nu werkt dat niet bijster chill en het is meer voor noodgevallen. Dus op naar de productiviteitsverhogende 'tweaks':

Apps
De ster van mijn collectie heb ik pas sinds vandaag en dat is GTasks, een lijstjes-app die synchroniseert met de tasks in je google-account. Je kan meerdere lijstjes maken en eventueel ook je agenda weer laten geven. Per item op een lijstje kan je een eindtijd/datum invoeren en ook aangeven of de taak herhaald moet worden per week/maand/jaar. Uiteraard beschikt deze app over de mogelijkheid om widgets te plaatsen, en per widget aan te geven welke lijstjes daarin weergegeven moeten worden. Ik hou het bij To-Do en Boodschappen

Daarnaast heb ik op mn homescreen Memo Widget. De naam zegt het al een widget die je in staat stelt om memo's op je desktop te plempen. Je kan allerlei fancy teksteffecten gebruiken, maar ik vind het vooral fijn dat je kan kiezen voor een transparante achtergrond, zodat de memo's mooi integreren.

Uiteraard heeft Dropbox zoals gezegd een plaatsje op de JiaYu, hier hoef ik verder niet zoveel over te zeggen lijkt me ;)

http://i263.photobucket.com/albums/ii136/CorpseFeaster/th_Screenshot_2013-02-20-19-39-24.png http://i263.photobucket.com/albums/ii136/CorpseFeaster/th_Screenshot_2013-02-20-19-40-14.png

Tweaks
Ik heb ook een aantal kleine 'tweaks' gedaan en heb er nog een paar op de plank liggen. Allereerst heb ik alle handige widgets uitgesmeerd over mn desktop. Zo staan de klok en Memo Widget op de homescreen, links daarvan vinden we eerst de standaard agenda-widget (fullscreen) en links daarvan de to-do list en een aantal snelkoppelingen naar apps. Rechts van de homescreen komen we de mail-widget en nog meer snelkoppelingen tegen (welke ik overigens moet gaan herzien zie ik nu). Daar weer rechts van staat een tweede GTasks widget, voor de boodschappen.

Lange tijd ergerde ik me groen en geel aan het feit dat de Agenda app van google niet de kleuren weergaf die ik items gaf in de webversie. Uiteindelijk blijkt dit bij veel agenda-apps zo te zijn. De oplossing leek wat omslachtig, maar is achteraf eigenlijk best praktisch: voor alle categoriën (Privé, Universiteit, Belangrijk!, Zakelijk (dit lijkt meer dan het is, het zijn gewoon afspraken die niet met vrienden of familie zijn)) waar ik eerst een aparte kleur voor had, heb ik een aparte agende gemaakt. Zo heb ik alsnog verschillende kleuren en kan ik ook makkelijker kiezen welke soort afspraken ik wel en niet wil zien.

Ik heb ook de zoekbalk bovenin zo ingesteld dat deze alleen in mn apps zoekt, een beetje het idee van het startmenu van Windows 7/8.

Wat ik graag nog wil (en ook had met CM 10 op de Blade) is de mogelijkheid om agenda-items weer te geven op mn lockscreen, zodat ik zonder unlocken kan zien wat er als volgende staat te gebeuren en om de telefoon de kunnen unlocken naar een app.
Iets anders wat ook met CM 10 kon was instellen hoeveel rijen en kolommen de desktops hebben, de JiaYu gaat namelijk erg verspillend om met de beschikbare ruimte.

Niet echt een tweak, maar ook iets dat nog niet (gratis) bestaat: een makkelijke manier om (het liefst via bluetooth) de telefoon te bedienen met de computer. Of op zn minst een bluetooth toetsenbord emuleren zodat ik met een echt toetsenbord kan whatsappen, dit typt namelijk stukken chiller, zeker omdat ik toch het grootste deel van de dag achter een laptop doorbreng.
Nevermind, ik heb al een gratis VNC Server voor android gevonden

http://i263.photobucket.com/albums/ii136/CorpseFeaster/th_Screenshot_2013-02-20-19-40-21.png

Input
Dan nu nog de vraag: wat hebben jullie voor handige apps/tweaks doorgevoerd op je smartphone?

Beter laat dan nooit

Door BdK9001 op vrijdag 18 februari 2011 16:16 - Reacties (8)
Categorie: Life etc., Views: 3.866

Zie onderaan voor de samenvatting

Een beetje geinspireerd door de blog van blue-tiger, maar ook een beetje van maggi mezelf.

Blue-tiger noemde al de problematiek rondom het kiezen van een vervolgopleiding door middelbare scholieren. Tenslotte weten heel veel middelbare scholieren hélemaal niet wat ze willen. Toch moeten ze op hun 15e/16e al een vakkenpakket kiezen dat goeddeels bepaalt hoe hun verdere (studie)leven eruit komt te zien.

Ik ben er dol op om mezelf als voorbeeld te gebruiken dus daar ga ik nu lekker mee door :)

Toen ik 15 was, was het duidelijk: ik moest en zou in de auto-industrie terecht komen, het liefst iets met turbo's of versnellingsbakken. Dit betekende natuurlijk een technische studie en bijbehorend vakkenpakket: Natuur en Techniek. De vakken die ik moest volgen: Nederlands, Engels, wiskunde B1&2, natuurkunde 1&2 en scheikunde 1&2. Daarnaast wilde ik nog Duits en economie, helaas was dit roostertechnisch blijkbaar niet mogelijk, waardoor ik een rooster trof met alleen Duits als extra vak.

In 4 VWO aan de slag gegaan met die vakken, natuurlijk vrij rampzalig omdat ik in de voorgaande jaren de nodige hiaten had opgelopen. Maar met een beetje hulp van vrienden en een berg geschreeuw van mn ouders toch alles met de hakken over de sloot gehaald. Om de een of andere manier wist ik de 4, 5, 5 die ik voor scheikunde, natuurkunde en wiskunde stond vóór de schoolexamens om te zetten in een 5, 6, 7, op mn eindlijst. Ik weet nog steeds niet hoe dat kon, ik heb tijdens de eindexamens meer tijd aan Oblivion besteed dan aan het leren :P

Na het op wonderbaarlijke wijze halen van mn VWO-examen (zonder herkansing :o ) Een paar weken later het rijbewijs ingekopt via de ANWB (mijn god, wat was ik zenuwachtig voor theorie- en praktijkexamen!). Na een week of twee een beetje fietsen en rondniksen twee weekjes met de mams naar Engeland geweest, en daaraansluitend nog 3 weekjes met de paps naar de USA.

Het nadeel daaraan was dat ik niet alleen de introweken van Delft had gemist, maar ook de eerste lesdag waarop de werkgroepen ingedeeld werden en er nog een algemene intro van de studie werd gegeven. -> Mooie valse start voor mij dus...

Vervolgens maar braaf aan de slag gegaan, maar na 2 weken was ik het spoor al compleet bijster bij lineaire algebra en het andere wiskundevak. Toen ik door mn matige kennis van scheikunde ook nog eens faalde bij materiaalkunde was ik er wel klaar mee. Mn vader was echter van mening dat ik niet hard genoeg mn best deed.

Daar had ie ook een punt, maar als je iedere dag van 6:30 tot 19:30 van huis bent, dan heb je na het avondeten nog net een uurtje voor je weer naar bed moet omdat de wekker om 5:45 weer gaat. Absoluut niet genoeg om acceptabel te kunnn studeren. 's Weekends had ik maar halve dagen om bij te slapen en moest ik natuurlijk ook mn sociale leven een beetje op peil proberen te houden. Effectief had ik buiten de uren dat ik op de uni zat dus nog een uurtje of 12 in de week om te besteden aan studeren.

Ik werd hier natuurlijk goed zat van en toen een van mn beste vrienden toen ook nog eens voor een halfjaar naar Australië vertrok was het voor mij einde verhaal. Ik viel in een gat, en had absoluut geen behoefte om nog langer naar de TU te gaan. Doordat ik 's ochtends mn bed moeilijk uitkwam werd mn pa (met wie ik mee kon rijden naar het station) er ook niet vrolijker op en een tamelijk ongezonde spanning begon zich te vormen tussen ons...

Toen ik na de 2e tentamenronde extreem hard gefaald had (1 van 4 vakken gehaald, met een 5,6), was het voor mij duidelijk: werktuigbouwkunde was niet de juiste keuze. Toen ik dit besluit op tafel gooide viel het ook niet echt in goede aarde thuis, maar het werd wel begrepen. Het grote niksdoen was begonnen (dit is ook de reden dat ik heel chagrijnig ben als ik niet tenminste om de dag een activiteit buiten de deur heb) en ik zat alleen nog maar op mn kamer te gamen of anime te kijken. Nu was dat niet echt vervullend, dus haalde ik mijn voldoening uit voedsel: pizza, patat, chips, chocomel, tosti's, cola en gebakken ei. Tot mn geld op was en ik maar moest eten wat er in huis was.

Na een week of twee had mn pa me naar het UWV geschopt, maar dat leverde vrij weinig op, dus ik bleef me thuis lekker volproppen (tot 6000 kcal/dag en ook nog eens gewicht verliezen) en begon ik met een poging om mezelf Japans te leren. Dit strandde toen ik een baantje bij een computerwinkel kreeg, maar ik had in ieder geval weer een dagbesteding én een inkomen.

Helaas was die vreugde maar van korte duur, 9 weken nadat ik in dienst was gekomen kreeg de baas het voor elkaar om dusdanig verlies te draaien dat ik wegbezuinigd werd. Vanaf dat moment daalde de winkel ook hard in de shopreviews . Na wederom meerdere weken een beetje lam thuis zitten gamen bood het uitzendbureau me een baantje aan bij de gemeentereiniging: NV Reinis. "Nou ik neem het maar, want ik moet toch wat met mn tijd en ik kan altijd wat leukers vinden" was mn eerste gedachte. Uiteindelijk heb ik er 1,5 jaar als flexwerker gewerkt. 1 dag per week naast mn studie en iedere vakantie fulltime.

In september 2007 begon ik aan rechten in Utrecht. In eerste instantie een verademing, ik had op introkamp gelijk leuke vrienden gemaakt en Utrecht am sich is een fantastische stad. Daarnaast kon ik bijna al het studiewerk in het OV doen omdat ik buiten de spits kon reizen. Helaas begonnen er in begin 2008 de eerste scheurtjes op te treden. In het begin van periode 4 ging ik op kamers wonen en heb dientengevolge 2 weken nauwelijks gestudeerd. De nieuwe kamer moest tenslotte opgeknapt en ingericht worden.

Omdat het huis waar ik terecht kwam 'nieuw' was gold de regel wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Hierdoor kwam er natuurlijk een allegaartje aan mensen te wonen. In eerste instantie allemaal wel prima, maar naarmate mn nieuwe huisgenoten meer thuis waren begon ik me ook te ergeren. Ik begon me er minder op mn gemak te voelen en toen ik in de zomervakantie 4 weken bij mn ouders was om te werken wilde ik ook niet meer terug naar mn eigen huis.

Maarja, ik kon natuurlijk ook niet bij mn ouders blijven zitten, dus uiteindelijk toch maar gegaan en me een beetje in het huis ge-feng shui'ed. Uiteindelijk begon ik ook wat beter overweg te kunnen met mn mede-bovenverdiepingers en werd het acceptabel gezellig. Grote nadeel was wel dat mn huisgenoten allemaal ontzettend lui en slordig waren, eerst ergerde ik me er kapot aan, maar toen ik na enig aandringen van hun kant 'gezellig' mee ging blowen werd ik net zo slordig en ging mn studie keihard achteruit.

Daarnaast had ik ook een behoorlijk ander probleem: ik was smoorverliefd op mn beste vriendin, maar zij niet op mij... Dit in combinatie met dat ik me in mn eigen huis niet thuisvoelde en teruglopende studieresultaten hebben me uiteindelijk een depressie in gedrukt. De redding van dreigende automutilatie kwam toen de huisbaas meedeelde dat we eruit moesten omdat de gemeente ontdekt had dat hij geen vergunning had (daar had hij tegen ons over gelogen).

Ik sloeg gelijk aan het hospiteren via de SSHU en na 17 keer hospiteren op het IBB-complex kreeg ik mn huidige kamer, inclusief 14 huisgenoten. Het grote voordeel van zoveel hospiteren is evident: ik zit hier perfect op mn plek.

In eerste instantie leefde ik helemaal op, maar na een maand of 3 kwam er weer een terugval. Allerlei andere onverwerkte emoties en problemen vochten om een weg naar buiten (ik kan daar meerdere blogs aan wijden, dus ik laat het hierbij). Studieresultaten trokken dus nog steeds niet aan en de motivatie om mn best te doen nam verder af.

Ruwweg een jaar geleden begon ik als studentchaffeur bij EasyWay, dat gaf een behoorlijke boost omdat ik wat meer activiteit had. Toen ik vervolgens in mn wachttijd van een rit even de Selexyz in Rotterdam binnenwandelde liep ik tegen een boek aan dat onbedoeld een boel goeds heeft gebracht in mn leven. Het klinkt absoluut vreemd, maar dat boek is Hitler door Ian Kershaw, een zeer gedetailleerde biogrfie over de besnorde Duitse dictator. Voordat er allemaal mensen gaan pruttelen: het is niet zozeer dat Hitler mijn leven heeft veranderd, maar dat het boek me duidelijk maakte dat ik een passie voor geschiedenis heb.

Die realisatie heeft ertoe geleid dat ik dit studiejaar begonnen ben met een minor geschiedenis, in de hoop na het halen van mn bachelor rechten via een schakeljaar door te kunnen stromen naar een master geschiedenis. Omdat ik nu iets leuks had om me mee bezig te houden kwam de neiging tot zelfontplooiing nog wat verder op gang.

Naast de 'ontdekking' van geschiedenis vond ik het ook tijd om mezelf een wat aan te pakken. Mn halflange haar verdween en de piercings en metalen armbanden/kettingen verdwenen in een la, dit tot grote verbazing van mn omgeving. Om de schok nog groter te maken besloot ik in augustus van afgelopen jaar om de zwarte t-shirts en afgetrapte spijkerbroeken maar eens in te ruilen voor overhemden en pantalons.

Niet alleen volgde ik nu eindelijk vakken die me bevielen en me motiveerden te studeren, ik wilde meer dingen doen die me aantrokken. Als ultieme uitdaging ben ik op zoek gegaan naar een betaalbare cursus Russisch (ben inmiddels 2 weken bezig) en heb ik besloten om over te stappen op een open scheermes. Een langzaam gegroeide interesse in de politiek heeft me ook doen besluiten lid te worden van de JOVD, de jongeren afdeling van de VVD.

Inmiddels ben ik dan ook behoorlijk tevreden met hoe ik mn leven heb ingericht en ben ik zelfs gemotiveerd om me in te zetten voor vakken die ik al voor de 3e keer doe.

Al met al heeft het nade middelbare nog 5 jaar geduurd voor ik eindelijk een beetje weet wie ik ben en wat ik wil. Maar zo zie je maar wat een invloed een besluit van een 15-jarige kan hebben op de rest van zijn leven. Als ik toen de goede keuze had gemaakt was ik bijvoorbeeld al afgestudeerd, maar had ik niet de vrienden en huisgenoten die ik nu heb...

TLDNR: keuzes maken is lastig, zeker als je nog niet helemaal weet wie je bent en wat je wilt.

Vent gedraag je eens!

Door BdK9001 op donderdag 9 september 2010 10:53 - Reacties (85)
Categorie: Life etc., Views: 5.192

Dat was zo ongeveer de tekst waarmee ik maandagavond een behoorlijk risico nam...

Het begon allemaal toen ik rond 23:00 terugkwam uit Zeist, na daar mijn klant thuisgebracht te hebben (ik werk immers als privéchauffeur). Normaliter zou ik vanaf Utrecht Centraal de fiets gepakt hebben, maar wegens overwegende luiheid en onregelmatige regenbuien staat die al 2 weken lek thuis. Ik moest dus met de bus...

Toen ik de trein uit kwam stond de 12 al mooi te wachten bij de halte, ruwweg een kwartier voor vertrek. Net als mijn medepassagiers zat ik rustig te wachten tot de 3-delige slang zich eens in beweging zou zetten. Op een gegeven moment zie ik twee opgeschoten kerels van Marokkaanse afkomst de bus naderen, ik had de heren al vaker gezien en mijn eerste gedachte was "here comes trouble". Helaas ik kreeg gelijk ook...

In eerste instantie leken ze gewoon schichtig de bus in en uit te lopen (vrij irritant als dat de hele tijd in je ooghoek gebeurt), maar plotseling zag ik dat er een aantal keren ook nog een meisje meeliep en dat zij niet zo gecharmeerd was van hun aanwezigheid. Maar er gebeurden geen gekke dingen dus ik liet ze maar. Uiteindelijk gingen de jongens helemaal achterin zitten en het meisje kwam achter mij zitten (zo'n 6 rijen van achter). Ze waren gezellig tegen elkaar aan het schreeuwen in en mengeling van Nederlands en hun eiogen taal. Dit was op zich al een moment waarop ik zoiets had van "doe dat ff lekker thuis", maar het overstemde mijn muziek niet dusdanig dat ik er echt last van had.

Op een gegeven moment zie ik in mn ooghoek dat de lange van de twee jongens naar het meisje toekomt en weer tegen dr gaat schreeuwen. Voordat ik kon bedenken of ik dit nog wel acceptabel vond (ik heb nooit zo de behoefte om de hele busreis naast een stel schreeuwende mensen te zitten) greep die kerel het meisje ineens bij dr keel en begon met een gedempte stem verder te dreigen.

Daarmee ging ie zo'n beetje alle grenzern over, dus ik vond het hoog tijd er wat van te zeggen (terwijl een medepassagier van 2 rijen voor mij de chauffeur ging waarschuwen). "Vent! laat dr eens los, gedraag je eens!" was mijn tekst en die kerel was behoorlijk verbaasd dat iemand er wat van zei blijkbaar want hij liet gelijk los. Vervolgens kwam natuurlijk de arrogante "waar bemoei je je mee" van zijn kant, maar nog voor ik daar op kon antwoorden kwam zijn dikke vriend zich al met mij bemoeien. Een aantal "wie ben jij" en "wie denk je dat je bent je te bemoeien" vielen mij ten deel terwijl de papzak zich over de stoel naast mij boog.

Gezien mijn adrenaline niveau al redelijk was opgelopen beantwoordde ik iedere vraag heel brutaal met een "wat maakt dat uit", tot ik er moe van werd en hem duidelijk probeerde te maken dat ik met zijn vriend in gesprek was. Dit schoot hem duidelijk in het verkeerde keelgat en hij begon dingen te zeggen als "als je niet uitkijkt maak ik je dood" en "de volgende keer dat ik je zie maak ik je af".

Ik had het goed gehad met die vent (ik ga niet zo goed om met bedreigingen) en wilde overeind komen om hem duidelijk te maken dat ie zich te gedragen had en anders maar gewoon terug kon gaan naar Kanaleneiland, maar toen besloot de lange ineens dat het tijd was om er vandoor te gaan. Vanuit hem geredeneerd was dat ook een goed idee omdat er inmiddels bewaking van de GVU in aantocht was.

Berlin, Berlin

Door BdK9001 op maandag 19 juli 2010 08:58 - Reacties (13)
Categorie: Life etc., Views: 3.967

Ik had een tijdje terug geschreven dat ik naar Berlijn zou gaan, inmiddels ben ik alweer een weekje terug. Waarom zo lang wachten met je reisverslag posten? Nou, 8 uur lang foto's sorteren en bewerken gaat je niet in de koude kleren zitten en ook de terugkeer van een huisgenoot die 5 maanden in Italië zat helpt ook niet bij de behoefte om op de typstoel te gaan zitten (hoe comfortabel de mijne ook is).

Maar goed, bij deze dan toch echt het lang(verwacht)e verslag:
Spoiler: ik kwam veilig thuis en de link naar de foto's staat onderaan

Vertrek
Vijf juli om 9:00 kom ik mn bed uitrollen, normaal ben ik nooit gelijk met de wekker uit de veren, maar voor een tripje naar Berlijn blijkbaar wel. Na relaxed een ontbijtje te eten en mn tas nogmaals te checken op mn gemakje naar Utrecht Centraal, en vanuit daar naar Amersfoort. De trein naar Berlijn rijdt namelijk niet over Utrecht... (iets met omrangeren van de locomotief) Om 11:37 rijdt de beloofde trein het station binnen. Het eerste wat in me opkomt is het gevoel van "shit als ik maar een plekje vind" tot ik me bedenk dat ik een gereserveerde plaats heb. De plaats vinden was niet zo moelijk, hoewel heel veel mensen een dappere poging deden dat wel zo te laten lijken. Toen ik mezelf comfortabel in mn zetel aan het raam genesteld had begon de NS-1724 "Anna Paulowna" aan haar taak om intercity 142 tot Bad Bentheim te brengen

De reis
Nadat de trein zich in beweging had gezet en ik mn boek en mn pak melk (yummie :D) tevoorschijn had getoverd maar eens een beetjke rond te kijken. Ik zat aan het raam, tegen de richting in naast een Engels meisje waarvan ik me nog steeds afvraag of Prince of Persia haar grote idool is (ze droeg in ieder geval wel dezelfde soort broek). Maar nog voor ik goed en wel tijd had om me te ergeren aan dat afgrijselijke broekding had de kleine bleke roodharige zich al voor me gewonnen door zich uit te rekken en een groot deel van een van de mooiste buikjes die ik ooit gezien heb te laten zien. (Mijn hoop dat dat vaker voor zou komen werd overigens waarheid :P)

Helaas vond ze haar boek interessanter dan de jonge god in de stoel naast haar... Tijd om zelf dan ook maar een boek tevoorschijn te toveren en af en toe te kijekn naar hoe Nederland voorbij snelde. In Bad Benteim, wat de Engelse dame en haar reisgenotes erg grappig vonden ("Bad Bentheim? Has he been bad then?"), liet de Anna Paulowna ons achter en met haar ook het Nederlandse treinpersoneel (en gelukkig ook het polder-Engels- en Duits). Een van Duits personeel voorziene Baureihe 101 zou de trein tot Stettin brengen, voor mij te ver, maar er zullen vast mensen heen hebben gewild.

Na het vertrek uit Bad Bentheim (ik moet nog steeds lachen om wat die Engelse meid zei) ontdekte ik dat je niet alleen op de Autobahn harder mag dan op de snelweg, op de Eisenbahn mag je ook harder dan op Neerlandsch spoor. IC 142 raasde met een vrolijke 200+ uurkilometers richting het Oosten, onderweg een paar keer stoppend om mooie en minder mooie mensen op te pikken.

Op een gegeven moment was mijn Engelse buuf verdwenen, een korte controle wees uit dat ze op een vrijgekomen stoel aan de andere kant van het gangpad was gaan zitten, naast haar zus. Deze verhuizing maakte dat ik een nieuwe buuf kreeg, een Duitse oma uit een dorpje in Nordrhein-Westfalen. Haar witte poedelachtige hondje trok blijkbaar de aandacht van de Britse meisjes en wat bleek, een van de dames uit hun gezelschap sprak vloeiend Duits. Zittend met een bek vol tanden moest ik aanhoren hoe deze Canadese mijn meerdere was in het Duits. Tot de aap uit de mouw kwam: ze was Duitsgeboren en had dat de eerste 5 jaar van dr leven gesproken, zo kan ik het ook.

Op een gegeven eindigde het gesprek tussen de oma en de meisjes met de aankomst van de koffiekar. De caffeïnejunk in mij greep deze gelegenheid aan om even de zwarte godendrank tot zich te nemen. Na de koffie aan de praat geraakt met de oma. Toen bleek mn Duits niet eens zo heel roestig. Mevrouw was onderweg naar haar zoon die iets ten noordwesten van Berlijn in een landelijk dorpje woont. Zoonlief had in Berlijn gestudeerd (rechten, wat een toeval) en was bevangen door de charme van de stad. Na nog wat over de voetbal gepraat te hebben waren we al in Berlijn-Spandau, haar bestemming, nog 1 stop en dan zou ik Berlijn echt betreden :D

Tijdens het wachten op de dodo's die hun baggage pas pakken als de trein stilstaat aan de praat geraakt met de Engelse dames, die er niet over uit konden dat ik 3 talen beheers. Nou zou ik mijn Duits niet beheersen willen noemen, maar ik kan me redelijk redden. Twee van de dames verdwenen even om een toilet te zoeken en een hostel te boeken, waardoor ik met de roodharige gezusters overbleef. Die bleken uit het gebied net onder Bristol te komen, mij geheel niet onbekend. Helaas had ik enigszins haast, ik zou namelijk rond 18:00 inchecken in mn 'hotel'.

http://lh3.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDncrimTUZI/AAAAAAAABAQ/P05tulxfXmg/s288/DSC_1452.JPG
Heel belangrijk ;)

Eindelijk!
Mijn hotel was niet zo heel ver van het station, aldus GoogleMaps, dus ik besloot te gaan lopen en me later zorgen te maken over het OV in Berlijn. Achteraf had ik redelijk spijt van dit besluit, met een volle weekendtas over je schouder en een volle rugzak is 20 minuten lopen toch minder grappig, dit getuige mijn uiterst pijnlijke en stijve schouders tot afgelopen vrijdag. Het is immens handig om fysio's onder je bekenden te hebben en een hardhandige massage/marteling later was ik klachtenvrij. Anyway, terug naar het verhaal...

Eenmaal aamgekomen bij het adres Brunnenstrasse 144 was ik ietwat verward, er was geen receptie of iets, alleen 2 grote deuren die naar een binnenplaats leidden. Hopende dat daar het hotel zou zitten (er zat wel een sticker op de deuren met de naam van het hotel) liep ik verder. Plotseling kwam verscheen er achter mij een dikke Duitser met een beetje viezig baardje die "Hotel Mitte?" vroeg. Nou, daar moest ik zijn, dus dat was prima. De man gevolgd en ik kwam uit in een miniscuul halletje, met een aantal deuren. De rechtse was voor mij, degene recht tegenover me de badkamer, en de twee links naast het 'keukentje' voor anderen. Na ¤100 voor mij in een sleutel te veranderen vertrok de man weer met de belofte dat ik per mail een betaalbewijs zou krijgen. Dit betaalbewijs is ook voor het eerst dat Gmail iets per ongeluk in spam zette, wat mij toch enigszins gestressed maakte (mijn telefoon controleert alleen inbox).

Allereerst de TV aangezet op een kinderzender, je moet tenslotte eenzoudig beginnen ;) Vervolgens even wat gerommeld met hoe ik mijn tassen het beste kwijt zou kunnen in het hokje dat bijna alleen maar uit bed bestond (een 1-persoons volgens de advertentie, maar gezien ik thuis een even groot matras heb op mn 2-persoons, ga ik er vanuit dat ik de advertentie voor Amerikanen gezien had). Uiteindelijk de weekendtas onderin de kast gezet en mn cameratas onder de TV, uit het zicht van eventuele hebberige blikken vanaf de binnenplaats. Toen was het tijd om eten te zoeken en ook maar gelijk een van de bekende stukjes Berlijn te verkennen: de Alexanderplatz.

U-Bahn & Fernsehturm
Omdat ik al veel gelopen had lbesloot ik dan toch maar met de U-Bahn te gaan. Mijn ervaringen met het OV en in het bijzonder de metro zijn in NL niet bijster positief, dus ik verwachtte er niet zoveel van. Maar zelfs al had ik er veel van verwacht zou ik nog niet teleurgesteld zijn. Wat een geniaal iets is de U-bahn. Na een korte worsteling met een kaartautomaat die mijn ING-pas niet lustte betrad ik het rijtuig. Half een pislucht en een bak lawaai verwachtend ging ik aarzelend zitten. Bleek dat even mee te vallen, het rook er fris, er lag geen afval (of dubieuze vloeistof) en het lawaai was ook ver te zoeken. De U-bahn is (samen met de S-Bahn, maar daarover later meer) het toonbeeld van hoe OV geregeld moet zijn! (zeker met dagkaarten voor ¤6,50)

Even naast de Alexanderplatz neer kon strijken bij een Italiaan om onder het genot van 2 pullen Warsteiner een portie canneloni te verorberen. De lokale mussen (ja, die hebben ze daar nog) wilden graag meedelen met mijn stokbrood, dusdanig graag dat ze in het broodmandje gingen zitten. Helaas waren ze wel stoer genoeg om mn brood te proberen te stelen, maar niet stoer genoeg om op de foto te gaan. Na het eten en met een enigszins licht hoofd de Alexanderplatz betreden en natuurlijk heel veel foto's gemaakt van de Fernsehturm (waarvan ik er bijna evenzoveel gewist heb), die me welhaast leek te achtervolgen de rest van de week. Dat ding zie je dus echt vanaf bijna overal!

http://lh6.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDncvF58wSI/AAAAAAAABnM/d4YAwBpHlBY/s288/DSC_1463.JPG
Fernsehturm en station Alexanderplatz

Standaardiconen
Dinsdag begon met een zoektocht naar een supermarkt, deze vond ik in een warenhuis op de Alexanderplatz (veel te duur natuurlijk). Vervolgens in de U-Bahn wat brioche weggespoeld met ijsthee en op de Potsdamerplatz uitgestapt. Wat een kakofonie van moderne architectuur zeg... Geen fan daarvan zijnde snel richting Brandenburger Tor! Onderweg uiteraard het Holocaust Denkmal bezichtigd. Helaas is dit momument véél te toeristisch om het goed op je in te laten werken. Hoewel ik ook wel snap dat het als 16-jarige een geniaal paradijs is voor tikkertje :P

http://lh4.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDndKnEY0BI/AAAAAAAABsg/Wh8_A4Nw3fY/s288/DSC_1634.JPG http://lh4.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDnc60Z7IYI/AAAAAAAABp8/ccvSd1ul2sM/s288/DSC_1533.JPG
Holocaust Denkmal en Brandenburger Tor

De middelbarescholiertjes achter me latend vond ik niet veel verderop de Brandenburger Tor, eveneens voorzien van een stevige mensenmassa. Uiteraard de nodige foto's gemaakt en toen mijn tocht voortgezet naar de Reichstag. Deze lag heel convenient zo dat ik niet alleen rekening moest houden met de sluierbewolking, maar ook nog eens met tegenlicht... Uiteindelijk maar valsgespeeld en met bracketing 2 foto's met verschillende belichting genomen om later samen te voegen voor een mooie gevel én een mooie lucht (dit trucje heb ik erg vaak toe moeten passen).

Omdat er een behoorlijke rij stond en wachten niet bepaald mijn hobby is verder gelopen richting Tiergarten. Een bordje met "Sowjetische Denkmal" trok mijn aandacht en ik volgde het om uit te komen bij een redelijk pompeus monument, voorzien van tanks, howitzers en een graafmachine. Die laatste bleek overigens bij de wegwerkers te horen en niet bij het monument, ik vond het ook al gek dat ie geel was ipv legergroen :P

http://lh4.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDndBulIp2I/AAAAAAAABqk/BK5Ll7rA_tU/s288/DSC_1573.JPG http://lh4.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDndFZ1pRAI/AAAAAAAABrg/cyx9u8jSHeQ/s288/DSC_1607.JPG
Reichstag en Sovjetische Denkmal

Bekende Nazi-overblijfselen
Tijdens mijn tocht door Tiergarten werd de honger mij meester en at ik nog meer van het brioche-brood, uiteraard aangevuld met ijsthee en Pringles. Nogmaals langs het Holocaust Denkmal gelopen en op naar het Bundesministerium der Finanzen. Oorspronkelijk door Albert Speer ontworpen als Reichsluftfahrtministerium werd het na de oorlog gebruikt als regeringsgebouw door de DDR-regering. Tegenover dit ontzettend pompeuze Nazi-bouwsel ligt Trabi-safari, alwaar men een heuse Trabant kan huren om mee door Berlijn te crossen. Echter dat was niet mijn doel (laat staan dat ik er geld voor had) dus ik vervolgde mijn weg naar de Topografie des Terrors, gelegen waar eens het hoofdkwartier van de Gestapo stond, is dit een museum/informatiecentrum over de SA, SS en Gestapo en wat die allemaal deden om het Derde Rijk 'zuiver' te houden, erg indrukwekkend.

http://lh4.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDndR4QjPcI/AAAAAAAABKg/rSwfQ7FUFn4/s288/DSC_1665.JPG http://lh4.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDndPl9g1TI/AAAAAAAABts/uZb1UpiCQ5c/s288/DSC_1656.JPG
Reichsluftfahrtministerium en Trabi-Safari

Na even naast de Potsdamerplatz nog de verstopte wachttoren van de muur gevonden was het tijd om weer de U-Bahn te betreden, op naar het Olympia-Stadion. Het gebouw waar Jesse Owens furore maakte door even alle Arische hardlopers zoek te lopen onder toeziend oog van de Führer. Dit sportpaleis is absoluut de moeite waard en voor slechts ¤4 mag je er ook daadwerkelijk in. Als zijnde een gigantisch marmeren stadion is het nog steeds erg indrukwekkend (en ook een van de mooiste stadia ter wereld), maar het moet bij de opening in '36 nog veel indrukwekkender zijn geweest. Immers, toen had men nog niet zo veel gebouwen van zo'n formaat. Het stadion is ook gewoon nog in gebruik, evenals het de omringende sportvelden.

http://lh4.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDndX-v_5wI/AAAAAAAABvQ/fXzgvTtH9Jw/s288/DSC_1714.JPG http://lh5.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDndZ_fEqTI/AAAAAAAABvk/ZdHzuqetnCM/s288/DSC_1733.JPG
Olympia-Stadion

Mijn volgende bestemming zou Checkpoint Charlie zijn, maar helaas, bij het verlaten van de U-Bahn regende het, snel de supermarkt in en uit geschoten voor brood, oploskoffie en ijsthee. In het hotel snel de boodschappen uitgeladen en weer de U-Bahn in, op naar het Oosten. Waarom? Omdat het kan. En omdat ik nog een goeie plek moest vinden om Nederland - Uruguay te kijken. Mijn uitstappen deed mij op de Karl-Marx Allee uitkomen, een mooi toonbeeld van hoe pompeus de Sovjets bouwden.

http://lh6.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDnd6Yov9SI/AAAAAAAAByE/bgGsHkjZLvk/s288/DSC_1903.JPG http://lh4.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDnd8PtiS_I/AAAAAAAAByk/5m83WgoJoN4/s288/DSC_1912.JPG
Karl-Marx allee

Wederom in de U-Bahn, dit maal richting Friedrichstrasse waar volgens mijn Berlin-boekje een leuk restaurant zou zitten. Dat restaurant niet gevonden, maar wel een waar ze voetbal op een groot scherm lieten zien. Net op tijd voor de tweede helft schoof ik aan, om onder het genot van een Berliner Kindl en een Berliner Currywurst onze zege te aanschouwen (en hoe die flauwe Duitsers voor Urugay waren). Uiteraard wegens het voetbal langer blijven zitten dan geplanned, dus vandaag gingen er 3 biertjes in. Had ik al gezegd dat Duitsers hun bier graag per halve liter serveren?Lichtelijk heen en weer wiegend ben ik via Unter den Linden langs de Opera naar de Alexanderplatz gelopen, onderwijl nog wat mooie by-night foto's makend.

http://lh3.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDneANLZkSI/AAAAAAAABzM/1N_SS5pgvgI/s288/DSC_1928.JPG http://lh5.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDneAtzBOpI/AAAAAAAABVQ/npxRmDEsR28/s288/DSC_1929.JPG
Opera en Fernsehturm by night

Stukje muur en onbekende Nazi-overblijfselen
Uit mijn U-Bahnstation komend zag ik een bordje met "Mauerdankmal". Mooi, daar zou ik dan woensdag maar heen gaan, eerst was het tijd om te slapen. De volgende dag (woensdag) allereerst op weg naar het stukje muur dat heel convenient op 500m van mijn hotel lag. Dit bleek een mooi opgezette plek te zijn waar de impact van de muur duidelijk werd.

Na het hele terrein en het bezoekerscentrum rondgekuierd te zijn was het tijd voor een volgende verrassing in de buurt. Op ruwweg 20 minuten ten noorden van het hotel lag de ruine van een van de drie Flakturms die Berlijn moesten verdedigen tegen geallieerde bombardementen. Vanuit het zuiden onzichtbaar verstopt in park Humboldthain zou je er zo voorbij lopen (wederom dank aan GoogleMaps), maar vanuit het noorden zie je de betonnen kolos zo liggen. De noordmuur ervan doet tegenwoordig dienst als klimmuur en bovenop staan wat picknicktafels. De hoeveelheid graffitti en de verdwenen infopanelen wezen mij erop dat Berlijn ook wel eens tuig zou kunnen bevatten. Deze observatie was juist, hoewel het binnen de S-Bahn ring wel meeviel, de Flakturm echter lag pal tegen deze ring aan en was dus het slachtoffer geworden van dit gespuis.

Het was tijd om op weg te gaan naar het volgende blok beton dat in opdracht van de man met de kleine snor in de stad neergeplempt was, de Schwerbelastungskörper. Oorspronkelijk bedoeld om te kijken hoe de slappe veengrond van Berlijn om zou gaan met zware gebouwen is het, na een mislukte opblaaspoging, nu een rijksmonument dat getuigt van de grootheidswaan van Hitler.

http://lh6.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDneJRAPOkI/AAAAAAAABW8/Eddvcq8YtBU/s288/DSC_1964.JPG http://lh3.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDneUagoBUI/AAAAAAAABZE/f6ggrB0h26A/s288/DSC_2000.JPG
Flakturm en Schwerbelastungskörper

Uitzicht vs hoogtevrees
Omdat ik toch lekker in mn eentje was kon ik ook heerlijk onlogisch doen. Op naar Spandau dus. Via de monumentale bierbrouwerij kwam ik uit bij de Zitadelle, de naam zegt het al, een fort. Zijn oorsprong vindende rond eind 15e eeuw en steeds gemoderniseerd tot na de Frans-Pruissische oorlog een zeer indrukwekkend bouwwerk. Nu was het in de 19e eeuw gebruikelijk om zo laag mogelijke forten te bouwen, maar de oorspronkelijke middeleeuwse toren is blijkbaar nooit omgeschoten.

Na ¤2,50 lichter geworden te zijn aan de kassa (studentenprijs) via het museum de toren in. Een klein wankel wenteltrappetje leidde naar de 1e verdieping, waar een grote brede trap het overnam en tot de hemel probeerde te reiken, slechts gehinderd door het dak. Blij dat het een lekker ruime trap was toog ik naar boven, onderweg betrapte ik mezelf op tempoverlies en een ware wurggreep waarmee ik de leuning vasthield. Uiteindelijk zorgde een van de twee dat ik volledig tot stilstand kwam en mn opties afwoog. Ik kon natuurlijk naar beneden gaan, naar de veilige grond, of ik kon doorklimmen en van het uitzicht genieten. Ik was tenslotte al op 3/4 van de hoogte. Alles in mij schreeuwde om terug naar beneden te gaan, maar uiteindelijk won de fotograaf in mij de strijd en klom ik voorzichtig verder naar boven, zo dicht mogelijk bij de muur, maar nog steeds met een hand stevig aan de leuning gekluisterd. Na boven even bijgekomen te zijn van de ervaring een paar foto's geschoten en toen begonnen aan de afdaling, eerst langzaam en voorzichtig, maar met steeds meer snelheid en vertrouwen naarmate de grond naderde. ik had gewonnen van de hoogtevrees!

http://lh6.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDneos9WPSI/AAAAAAAABc8/2DkoOAZpkPg/s288/DSC_2086.JPG http://lh6.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDneu0vRX6I/AAAAAAAABeU/1utJdwdwXuA/s288/DSC_2119.JPG
Toren en uitzicht @ Spandau Zitadelle

Charlie, Alex, Mannschaft
Nu was het prima weer en tijd om even langs Checkpoint Charlie te gaan. Na een aantal dappere poging zo min mogelijk mensen en zoveel mogelijk Checkpoint op de foto te krijgen, maar eens rond gaan neuzen bij een souvenirkraampje. Ik moest een DDR-object kopen en het liefst ook nog een Duitse vlag om me te vermommen voor mijn plan voor de avond. uiteindelijk een werkend gasmasker en een vlag gehaald voor ¤50. Snel langs het hotel om mn rugzak, camera en gasmasker achter te laten en de vlag als een heuse cape om te binden.

Het plan voor de avond was namelijk om vermomd als Duitser tussen de Duitsers voetbal te kijken en daarna de overwinning te vieren in een willekeurige kroeg/club/disco en eventueel ergens in de tijdlijn een flirtpoging met een schone Duitse te ondernemen. Dit plan faalde helaas behoorlijk hard... Kutspanjaarden :( Overigens was de sfeer tijdens de wedstrijd erg leuk en de locatie, het terras van een kroeg op de Alexanderplatz, ook. Maar helaas moest ik samen met alle teleurgestelde Duitsers afdruipen richting U-Bahn...

Meer muur en Sovjetstijl
Een aardige studente die een enquete afnam bij het eerdergenoemde stuk muur had mij gewezen op de East-Side Gallery, een 1,3km lang stuk muur dat over de gehele lengte door allerlei kunstenaars beschilderd is. Tijdens mijn tocht langs dit stuk muurzag ik ineens een wegwijzer naar Treptower Park. Dit was ik 's ochtends in mn Berlin-gids tegengekomen, maar ik kon het niet vinden op de kaart, logisch want het lag net naast de kaart. Treptower park behuist namelijk een ernome Sovjet erebegraafplaats, waar in Tiergarten 'slechts' 2000 soldaten begraven liggen, liggen er in Treptower Park 7000!

Na een wandeling waar mijn voeten behoorlijk ongelukkig van werden (door, naar later bleek, te strak strikken en blaren) was ik eindelijk in het park. Op een grasveld dacht ik een dame te spotten die topless op dr buik lag te zonnen. Een telelens-blik later kon mijn schok niet groter zijn, het bleek een kerel in een Speedo...

Snel verder naar het monument dus. Dit is absoluut een van de meest indrukwekkende dingen die ik in mijn korte leventje voorbij heb zien komen, 300 meter lang en 75 meter breed, met een gigantisch beeld aan de zuidkant, verder volledig symmetrisch is het een typisch gevalletje woorden schieten tekort. Na een rondje en een boel foto's was het tijd om naar de eerder gespotte Subway te gaan en per S-Bahn naar Spandau (want ik wilde heel graag heel lang zitten). Mijn vertrek bleek perfect getimed gezien er een dubbele buslading ontzettend luidruchtige Spanjaarden de rust even kwam verstoren.

http://lh6.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDnfDalXGnI/AAAAAAAAB80/UWHyJgJybT8/s288/DSC_2217.JPG http://lh6.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDnfC0lhXhI/AAAAAAAAB8k/hFgANRfKuNM/s288/DSC_2215.JPG
Sovietische Denkmal Treptow

Welkome verrassing en afscheid
In Spandau even lekker in het park gelegen, foto's terugbladeren en de mislukt vast wissen. Daarna op naar een restaurantje om te genieten van bier en currywurst. Must've been my lucky day want er kwamen twee mobiele masseuses langs om tegen een nader te bepalen prijs schouders van klanten te kneden. Nu had ik behoorlijke last en was dat zeer welkom. Na het eten met iets relaxtere schouders naar het hotel om in te pakken.

De volgende ochtend werd ik zoals gebruikelijk ruim voor de wekker (die op 11:00 stond) wakker, maar goed ook, want ik had toen nog precies een uur voor ontbijt, douchen en aankleden. Omdat ik nu gehinderd was door mijn weekendtas en omdat het pas 10 uur was zag ik er weinig brood in al naar het station te gaan omdat ik nog ruim 5 uur te doden had voor mijn trein zou gaan. Op naar Treptower Park! Daar heerlijk in de schaduw liggen lezen en naar de radio luisteren.

Toen schrok ik behoorlijk, op het journaal hoorde ik dat er in het westen van Berlijn een graffiti-sprayer zo slim was geweest om op een wagon ze evenwicht te bewaren met de bovenleiding. Dit werd even later aangevuld met het bericht dat er in het oosten 2 graffiti-sprayers onder een ICE gekomen waren. Good riddance dus. Helaas kon dit tussen de 0,5 en 2 uur vertraging voor me betekenen. Uitreindelijk om 14 uur aangekomen op Berlin Hbf. een station met in totaal 5 verdiepingen waarvan de bovenste en onderste voor treinen :O.

Gelukkig had IC 145 maar een halfuur vertraging en waren we na een korte stop in the middle of nowhere goed op weg richting het thuisland. Het thuisland echter wist maar weinig vreugde in mij op te wekken. Waarom vraag je je af? Omdat het toonbeeld van Nederlandse bekrompenheid nog geen 5 minuten na de grens begon "Dames en heren, u merkt het waarschijnlijk al, we rijden wat langzamer dan gebruikelijk" (nogal wiedes, als je niet merkt dat je trein op halve snelheid rijdt heb je het inschattingsvermogen van een blik doperwten) "We zitten namelijk achter een goederentrein". Uiteindelijk wist deze goederentrein het halfuur vertraging door de dooie graffitispuiter op te rekken tot 50 minuten...

Maar ik was weer thuis en kon mooi aansluiten bij de afscheidsborrel van onze tijdelijke huisgenoot.

Degenen die daartoe de behoefte voelen kunnen hier alle foto's bekijken.

Ik ben niet verantwoordelijk voor eventuele verloren productiviteit en eventuele gevolgen daarvan, waaronder ontslag, ontstaan door het lezen van deze blog

Pasta, slaap en vorderingen

Door BdK9001 op zaterdag 12 juni 2010 21:30 - Reacties (5)
Categorie: Life etc., Views: 3.866

pas op: boekwerk!

Pasta!
Door een redelijke hoeveelheid gemiste slaap deze week was ik vandaag nogal gaar en had ik een redelijk gebrek aan de behoefte om boodschappen te doen. Een snelle blik in mijn koelkast leerde mij dat ik in principe geen boodschappen hoefde te doen. Ik had nog een allegaartje aan dingen liggen en besloot deze om te toveren in een experimentele pastasaus, die tot mijn verbazing bijzonder goed gelukt is :)

Nu ben ik natuurlijk veel te goed voor deze wereld en kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om deze pastasaus, die ik "zware pastasaus" gedoopt heb, niet met jullie te delen. Bij deze de ingrediënten en werkwijze:

Ingrediënten (genoeg voor ruim 1,3L pastasaus)
- 2 tomaten
- 1 paprika (rood)
- 1 mozarella (de goedkoopste voldoet)
- 1/2 bakje champignons (meer mag, maar had ik niet)
- 3/4 pakje hamplakjes (wederom, meer mag, maar had ik niet)
- 1/2 zakje strooikaas (had er nog 4 maar 1/2 is wel genoeg)
- 2 grote (of 4 kleine) blikjes tomatenpuree
- tabasco
- chilisaus
- peper
- 250 ml water
- bloem
- een pak van je favoriete pasta

Werkwijze
- breng water aan de kook en zet de pasta op
- snij alles wat er te snijden valt in stukjes van ruwweg 1,5 x 1,5cm
- bak eerst de champignons bruin in een ruime laag olie
- voeg de ham toe en laat deze kort meebakken
- nu de rest van de groenten, de mozarella en de strooikaas, met de tomatenpuree
- roer alles goed om en doe het water erbij
- al naar gelang de gewenste dikte bloem toevoegen en goed roeren
- het geheel met peper, tobasco en chilisaus op smaak brengen
- giet de pasta af zodra deze gaar is en dien de pasta en saus apart op

Ik heb werkelijk geen idee hoeveel mensen dit voedt, ik ben zelf een behoorlijke eter, maar ik had genoeg aan een 'normale mensen'-portie, vermoedelijk kan je hier met 6-8 mensen van eten :P

Eet smakelijk!!


Slaap
Zoals ik bij het pasta-recept al opmerkte, ik heb deze week wederom veel te weinig geslapen. De laatste tijd slaap ik zo vaak te weinig dat ik er bijna aan begin te wennen als een zombie rond te lopen.

In tegenstelling tot normaal had het deze week 3 verschillende en zeer goed te duiden oorzaken: (1) dinsdagavond ben ik uit geweest tot half 6 en moest ik om half 10 op. (2) woensdagavond was verkiezingsavond, dus met een paar huisgenoten de uitslag gekeken en pas naar bed gegaan na de uitslag van Almere (om zeker te weten dat de PVV niet naar 25 ging), dit was rond half 5, wederom moest ik om half 10 op... (3) alsof 2 halve nachten achter elkaar niet tot genoeg zombiegedrag zou leiden, besloten mijn bovenburen om donderdagavond een feestje te geven, dat exact duurde vanaf dat ik naar bed ging (23:00) tot ik vrijdag naar mn werk ging (6:45). Normaal slaap ik daar wel doorheen, maar dat lukte helaas maar tussen 3 en 5. Er wat van zeggen of de politie bellen is een beetje flauw, ik woon tenslotte in een studentenflat en wil zelf ook af en toe een feestje kunnen geven doordeweeks.

Desalniettemin ging ik als een halve zombie naar de trein zodat ik mijn klant keurig op tijd van Soest naar Harlingen kon rijden, waarna ik met de trein weer terug mocht naar Utrecht waar ik om 13:00 een afspraak had... In die trein wat leeswerk verricht voor een paper (ondersteund door een blikje energydrink en een zak Haribo banaantjes). Om 15:00 was ik thuis en daar even een kort dutje gedaan alvorens rond 16:00 2 overheerlijke broodjes hamburger te bouwen. En om 16:45 was het tijd om weer naar het station te gaan en mij in de trein af te tanken met energydrink. De man die ik 's ochtends naar Harlingen had gereden wilde tenslotte ook weer naar Soest.

Toen ik in de trein vanuit Soest naar Utrecht zat kreeg ik een uitnodiging om te gaan stappen, deze heb ik wijselijk afgewezen teneinde zo snel mogelijk mijn bed op te kunnen zoeken.

Moraal van dit verhaal: met genoeg zoetigheid en energydrink is slapen optioneel :P (en ja, het is écht gevaarlijk om in zulk een staat auto te rijden)


Vorderingen
Verder ben ik natuurlijk nog steeds bezig met mijn leven zo te maken dat ik het als zo aangenaam mogelijk ervaar, dit gaat erg goed moet ik zeggen.

Ik heb inmiddels een midweek Berlijn geboekt voor de eerste week van juli. Dit grapje kost mij als het goed is slechts ¤200 (treinreis en hotel), maar helaas heb ik nog geen bevestiging mogen ontvangen van het hotel, dus misschien dat ik de trein moet annuleren en de hele reis voor eind augustus nogmaals moet boeken.

Verder loop ik regelmatig hard met twee huisgenoten (die sinds 2 weken een relatie hebben (ze wonen hier allebei al 3 jaar :P) en samen echt superschattig zijn O+ ) en probeer ik zo nu en dan op de racefiets te zitten. Helaas is de motivatie daarvoor vrij laag als ik weinig geslapen heb, dus zo heel veel heb ik niet gefietst de laatste weken...

Ik ben ook heel blij dat ik zekerheid heb van de universiteit dat het mogelijk is om volgend jaar alvast een halfjaar van geschiedenis te volgen naast mn rechtenvakken. Dit houdt in dat ik vrijstelling kan krijgen voor die vakken zodra ik begin aan mn bachelor geschiedenis (en dan mag ik ook nog eens mn rechtenvakken in mn vrije ruimte van geschiedenis zetten!). Hierdoor kan ik na mn rechtenbachelor in slechts twee jaar (of misschien zelfs iets sneller) mn geschiedenisbachelor halen :D