Beter laat dan nooit

Door BdK9001 op vrijdag 18 februari 2011 16:16 - Reacties (8)
Categorie: Life etc., Views: 3.815

Zie onderaan voor de samenvatting

Een beetje geinspireerd door de blog van blue-tiger, maar ook een beetje van maggi mezelf.

Blue-tiger noemde al de problematiek rondom het kiezen van een vervolgopleiding door middelbare scholieren. Tenslotte weten heel veel middelbare scholieren hélemaal niet wat ze willen. Toch moeten ze op hun 15e/16e al een vakkenpakket kiezen dat goeddeels bepaalt hoe hun verdere (studie)leven eruit komt te zien.

Ik ben er dol op om mezelf als voorbeeld te gebruiken dus daar ga ik nu lekker mee door :)

Toen ik 15 was, was het duidelijk: ik moest en zou in de auto-industrie terecht komen, het liefst iets met turbo's of versnellingsbakken. Dit betekende natuurlijk een technische studie en bijbehorend vakkenpakket: Natuur en Techniek. De vakken die ik moest volgen: Nederlands, Engels, wiskunde B1&2, natuurkunde 1&2 en scheikunde 1&2. Daarnaast wilde ik nog Duits en economie, helaas was dit roostertechnisch blijkbaar niet mogelijk, waardoor ik een rooster trof met alleen Duits als extra vak.

In 4 VWO aan de slag gegaan met die vakken, natuurlijk vrij rampzalig omdat ik in de voorgaande jaren de nodige hiaten had opgelopen. Maar met een beetje hulp van vrienden en een berg geschreeuw van mn ouders toch alles met de hakken over de sloot gehaald. Om de een of andere manier wist ik de 4, 5, 5 die ik voor scheikunde, natuurkunde en wiskunde stond vóór de schoolexamens om te zetten in een 5, 6, 7, op mn eindlijst. Ik weet nog steeds niet hoe dat kon, ik heb tijdens de eindexamens meer tijd aan Oblivion besteed dan aan het leren :P

Na het op wonderbaarlijke wijze halen van mn VWO-examen (zonder herkansing :o ) Een paar weken later het rijbewijs ingekopt via de ANWB (mijn god, wat was ik zenuwachtig voor theorie- en praktijkexamen!). Na een week of twee een beetje fietsen en rondniksen twee weekjes met de mams naar Engeland geweest, en daaraansluitend nog 3 weekjes met de paps naar de USA.

Het nadeel daaraan was dat ik niet alleen de introweken van Delft had gemist, maar ook de eerste lesdag waarop de werkgroepen ingedeeld werden en er nog een algemene intro van de studie werd gegeven. -> Mooie valse start voor mij dus...

Vervolgens maar braaf aan de slag gegaan, maar na 2 weken was ik het spoor al compleet bijster bij lineaire algebra en het andere wiskundevak. Toen ik door mn matige kennis van scheikunde ook nog eens faalde bij materiaalkunde was ik er wel klaar mee. Mn vader was echter van mening dat ik niet hard genoeg mn best deed.

Daar had ie ook een punt, maar als je iedere dag van 6:30 tot 19:30 van huis bent, dan heb je na het avondeten nog net een uurtje voor je weer naar bed moet omdat de wekker om 5:45 weer gaat. Absoluut niet genoeg om acceptabel te kunnn studeren. 's Weekends had ik maar halve dagen om bij te slapen en moest ik natuurlijk ook mn sociale leven een beetje op peil proberen te houden. Effectief had ik buiten de uren dat ik op de uni zat dus nog een uurtje of 12 in de week om te besteden aan studeren.

Ik werd hier natuurlijk goed zat van en toen een van mn beste vrienden toen ook nog eens voor een halfjaar naar Australië vertrok was het voor mij einde verhaal. Ik viel in een gat, en had absoluut geen behoefte om nog langer naar de TU te gaan. Doordat ik 's ochtends mn bed moeilijk uitkwam werd mn pa (met wie ik mee kon rijden naar het station) er ook niet vrolijker op en een tamelijk ongezonde spanning begon zich te vormen tussen ons...

Toen ik na de 2e tentamenronde extreem hard gefaald had (1 van 4 vakken gehaald, met een 5,6), was het voor mij duidelijk: werktuigbouwkunde was niet de juiste keuze. Toen ik dit besluit op tafel gooide viel het ook niet echt in goede aarde thuis, maar het werd wel begrepen. Het grote niksdoen was begonnen (dit is ook de reden dat ik heel chagrijnig ben als ik niet tenminste om de dag een activiteit buiten de deur heb) en ik zat alleen nog maar op mn kamer te gamen of anime te kijken. Nu was dat niet echt vervullend, dus haalde ik mijn voldoening uit voedsel: pizza, patat, chips, chocomel, tosti's, cola en gebakken ei. Tot mn geld op was en ik maar moest eten wat er in huis was.

Na een week of twee had mn pa me naar het UWV geschopt, maar dat leverde vrij weinig op, dus ik bleef me thuis lekker volproppen (tot 6000 kcal/dag en ook nog eens gewicht verliezen) en begon ik met een poging om mezelf Japans te leren. Dit strandde toen ik een baantje bij een computerwinkel kreeg, maar ik had in ieder geval weer een dagbesteding én een inkomen.

Helaas was die vreugde maar van korte duur, 9 weken nadat ik in dienst was gekomen kreeg de baas het voor elkaar om dusdanig verlies te draaien dat ik wegbezuinigd werd. Vanaf dat moment daalde de winkel ook hard in de shopreviews . Na wederom meerdere weken een beetje lam thuis zitten gamen bood het uitzendbureau me een baantje aan bij de gemeentereiniging: NV Reinis. "Nou ik neem het maar, want ik moet toch wat met mn tijd en ik kan altijd wat leukers vinden" was mn eerste gedachte. Uiteindelijk heb ik er 1,5 jaar als flexwerker gewerkt. 1 dag per week naast mn studie en iedere vakantie fulltime.

In september 2007 begon ik aan rechten in Utrecht. In eerste instantie een verademing, ik had op introkamp gelijk leuke vrienden gemaakt en Utrecht am sich is een fantastische stad. Daarnaast kon ik bijna al het studiewerk in het OV doen omdat ik buiten de spits kon reizen. Helaas begonnen er in begin 2008 de eerste scheurtjes op te treden. In het begin van periode 4 ging ik op kamers wonen en heb dientengevolge 2 weken nauwelijks gestudeerd. De nieuwe kamer moest tenslotte opgeknapt en ingericht worden.

Omdat het huis waar ik terecht kwam 'nieuw' was gold de regel wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Hierdoor kwam er natuurlijk een allegaartje aan mensen te wonen. In eerste instantie allemaal wel prima, maar naarmate mn nieuwe huisgenoten meer thuis waren begon ik me ook te ergeren. Ik begon me er minder op mn gemak te voelen en toen ik in de zomervakantie 4 weken bij mn ouders was om te werken wilde ik ook niet meer terug naar mn eigen huis.

Maarja, ik kon natuurlijk ook niet bij mn ouders blijven zitten, dus uiteindelijk toch maar gegaan en me een beetje in het huis ge-feng shui'ed. Uiteindelijk begon ik ook wat beter overweg te kunnen met mn mede-bovenverdiepingers en werd het acceptabel gezellig. Grote nadeel was wel dat mn huisgenoten allemaal ontzettend lui en slordig waren, eerst ergerde ik me er kapot aan, maar toen ik na enig aandringen van hun kant 'gezellig' mee ging blowen werd ik net zo slordig en ging mn studie keihard achteruit.

Daarnaast had ik ook een behoorlijk ander probleem: ik was smoorverliefd op mn beste vriendin, maar zij niet op mij... Dit in combinatie met dat ik me in mn eigen huis niet thuisvoelde en teruglopende studieresultaten hebben me uiteindelijk een depressie in gedrukt. De redding van dreigende automutilatie kwam toen de huisbaas meedeelde dat we eruit moesten omdat de gemeente ontdekt had dat hij geen vergunning had (daar had hij tegen ons over gelogen).

Ik sloeg gelijk aan het hospiteren via de SSHU en na 17 keer hospiteren op het IBB-complex kreeg ik mn huidige kamer, inclusief 14 huisgenoten. Het grote voordeel van zoveel hospiteren is evident: ik zit hier perfect op mn plek.

In eerste instantie leefde ik helemaal op, maar na een maand of 3 kwam er weer een terugval. Allerlei andere onverwerkte emoties en problemen vochten om een weg naar buiten (ik kan daar meerdere blogs aan wijden, dus ik laat het hierbij). Studieresultaten trokken dus nog steeds niet aan en de motivatie om mn best te doen nam verder af.

Ruwweg een jaar geleden begon ik als studentchaffeur bij EasyWay, dat gaf een behoorlijke boost omdat ik wat meer activiteit had. Toen ik vervolgens in mn wachttijd van een rit even de Selexyz in Rotterdam binnenwandelde liep ik tegen een boek aan dat onbedoeld een boel goeds heeft gebracht in mn leven. Het klinkt absoluut vreemd, maar dat boek is Hitler door Ian Kershaw, een zeer gedetailleerde biogrfie over de besnorde Duitse dictator. Voordat er allemaal mensen gaan pruttelen: het is niet zozeer dat Hitler mijn leven heeft veranderd, maar dat het boek me duidelijk maakte dat ik een passie voor geschiedenis heb.

Die realisatie heeft ertoe geleid dat ik dit studiejaar begonnen ben met een minor geschiedenis, in de hoop na het halen van mn bachelor rechten via een schakeljaar door te kunnen stromen naar een master geschiedenis. Omdat ik nu iets leuks had om me mee bezig te houden kwam de neiging tot zelfontplooiing nog wat verder op gang.

Naast de 'ontdekking' van geschiedenis vond ik het ook tijd om mezelf een wat aan te pakken. Mn halflange haar verdween en de piercings en metalen armbanden/kettingen verdwenen in een la, dit tot grote verbazing van mn omgeving. Om de schok nog groter te maken besloot ik in augustus van afgelopen jaar om de zwarte t-shirts en afgetrapte spijkerbroeken maar eens in te ruilen voor overhemden en pantalons.

Niet alleen volgde ik nu eindelijk vakken die me bevielen en me motiveerden te studeren, ik wilde meer dingen doen die me aantrokken. Als ultieme uitdaging ben ik op zoek gegaan naar een betaalbare cursus Russisch (ben inmiddels 2 weken bezig) en heb ik besloten om over te stappen op een open scheermes. Een langzaam gegroeide interesse in de politiek heeft me ook doen besluiten lid te worden van de JOVD, de jongeren afdeling van de VVD.

Inmiddels ben ik dan ook behoorlijk tevreden met hoe ik mn leven heb ingericht en ben ik zelfs gemotiveerd om me in te zetten voor vakken die ik al voor de 3e keer doe.

Al met al heeft het nade middelbare nog 5 jaar geduurd voor ik eindelijk een beetje weet wie ik ben en wat ik wil. Maar zo zie je maar wat een invloed een besluit van een 15-jarige kan hebben op de rest van zijn leven. Als ik toen de goede keuze had gemaakt was ik bijvoorbeeld al afgestudeerd, maar had ik niet de vrienden en huisgenoten die ik nu heb...

TLDNR: keuzes maken is lastig, zeker als je nog niet helemaal weet wie je bent en wat je wilt.