Berlin, Berlin

Door BdK9001 op maandag 19 juli 2010 08:58 - Reacties (13)
Categorie: Life etc., Views: 4.057

Ik had een tijdje terug geschreven dat ik naar Berlijn zou gaan, inmiddels ben ik alweer een weekje terug. Waarom zo lang wachten met je reisverslag posten? Nou, 8 uur lang foto's sorteren en bewerken gaat je niet in de koude kleren zitten en ook de terugkeer van een huisgenoot die 5 maanden in Italië zat helpt ook niet bij de behoefte om op de typstoel te gaan zitten (hoe comfortabel de mijne ook is).

Maar goed, bij deze dan toch echt het lang(verwacht)e verslag:
Spoiler: ik kwam veilig thuis en de link naar de foto's staat onderaan

Vertrek
Vijf juli om 9:00 kom ik mn bed uitrollen, normaal ben ik nooit gelijk met de wekker uit de veren, maar voor een tripje naar Berlijn blijkbaar wel. Na relaxed een ontbijtje te eten en mn tas nogmaals te checken op mn gemakje naar Utrecht Centraal, en vanuit daar naar Amersfoort. De trein naar Berlijn rijdt namelijk niet over Utrecht... (iets met omrangeren van de locomotief) Om 11:37 rijdt de beloofde trein het station binnen. Het eerste wat in me opkomt is het gevoel van "shit als ik maar een plekje vind" tot ik me bedenk dat ik een gereserveerde plaats heb. De plaats vinden was niet zo moelijk, hoewel heel veel mensen een dappere poging deden dat wel zo te laten lijken. Toen ik mezelf comfortabel in mn zetel aan het raam genesteld had begon de NS-1724 "Anna Paulowna" aan haar taak om intercity 142 tot Bad Bentheim te brengen

De reis
Nadat de trein zich in beweging had gezet en ik mn boek en mn pak melk (yummie :D) tevoorschijn had getoverd maar eens een beetjke rond te kijken. Ik zat aan het raam, tegen de richting in naast een Engels meisje waarvan ik me nog steeds afvraag of Prince of Persia haar grote idool is (ze droeg in ieder geval wel dezelfde soort broek). Maar nog voor ik goed en wel tijd had om me te ergeren aan dat afgrijselijke broekding had de kleine bleke roodharige zich al voor me gewonnen door zich uit te rekken en een groot deel van een van de mooiste buikjes die ik ooit gezien heb te laten zien. (Mijn hoop dat dat vaker voor zou komen werd overigens waarheid :P)

Helaas vond ze haar boek interessanter dan de jonge god in de stoel naast haar... Tijd om zelf dan ook maar een boek tevoorschijn te toveren en af en toe te kijekn naar hoe Nederland voorbij snelde. In Bad Benteim, wat de Engelse dame en haar reisgenotes erg grappig vonden ("Bad Bentheim? Has he been bad then?"), liet de Anna Paulowna ons achter en met haar ook het Nederlandse treinpersoneel (en gelukkig ook het polder-Engels- en Duits). Een van Duits personeel voorziene Baureihe 101 zou de trein tot Stettin brengen, voor mij te ver, maar er zullen vast mensen heen hebben gewild.

Na het vertrek uit Bad Bentheim (ik moet nog steeds lachen om wat die Engelse meid zei) ontdekte ik dat je niet alleen op de Autobahn harder mag dan op de snelweg, op de Eisenbahn mag je ook harder dan op Neerlandsch spoor. IC 142 raasde met een vrolijke 200+ uurkilometers richting het Oosten, onderweg een paar keer stoppend om mooie en minder mooie mensen op te pikken.

Op een gegeven moment was mijn Engelse buuf verdwenen, een korte controle wees uit dat ze op een vrijgekomen stoel aan de andere kant van het gangpad was gaan zitten, naast haar zus. Deze verhuizing maakte dat ik een nieuwe buuf kreeg, een Duitse oma uit een dorpje in Nordrhein-Westfalen. Haar witte poedelachtige hondje trok blijkbaar de aandacht van de Britse meisjes en wat bleek, een van de dames uit hun gezelschap sprak vloeiend Duits. Zittend met een bek vol tanden moest ik aanhoren hoe deze Canadese mijn meerdere was in het Duits. Tot de aap uit de mouw kwam: ze was Duitsgeboren en had dat de eerste 5 jaar van dr leven gesproken, zo kan ik het ook.

Op een gegeven eindigde het gesprek tussen de oma en de meisjes met de aankomst van de koffiekar. De caffeïnejunk in mij greep deze gelegenheid aan om even de zwarte godendrank tot zich te nemen. Na de koffie aan de praat geraakt met de oma. Toen bleek mn Duits niet eens zo heel roestig. Mevrouw was onderweg naar haar zoon die iets ten noordwesten van Berlijn in een landelijk dorpje woont. Zoonlief had in Berlijn gestudeerd (rechten, wat een toeval) en was bevangen door de charme van de stad. Na nog wat over de voetbal gepraat te hebben waren we al in Berlijn-Spandau, haar bestemming, nog 1 stop en dan zou ik Berlijn echt betreden :D

Tijdens het wachten op de dodo's die hun baggage pas pakken als de trein stilstaat aan de praat geraakt met de Engelse dames, die er niet over uit konden dat ik 3 talen beheers. Nou zou ik mijn Duits niet beheersen willen noemen, maar ik kan me redelijk redden. Twee van de dames verdwenen even om een toilet te zoeken en een hostel te boeken, waardoor ik met de roodharige gezusters overbleef. Die bleken uit het gebied net onder Bristol te komen, mij geheel niet onbekend. Helaas had ik enigszins haast, ik zou namelijk rond 18:00 inchecken in mn 'hotel'.

http://lh3.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDncrimTUZI/AAAAAAAABAQ/P05tulxfXmg/s288/DSC_1452.JPG
Heel belangrijk ;)

Eindelijk!
Mijn hotel was niet zo heel ver van het station, aldus GoogleMaps, dus ik besloot te gaan lopen en me later zorgen te maken over het OV in Berlijn. Achteraf had ik redelijk spijt van dit besluit, met een volle weekendtas over je schouder en een volle rugzak is 20 minuten lopen toch minder grappig, dit getuige mijn uiterst pijnlijke en stijve schouders tot afgelopen vrijdag. Het is immens handig om fysio's onder je bekenden te hebben en een hardhandige massage/marteling later was ik klachtenvrij. Anyway, terug naar het verhaal...

Eenmaal aamgekomen bij het adres Brunnenstrasse 144 was ik ietwat verward, er was geen receptie of iets, alleen 2 grote deuren die naar een binnenplaats leidden. Hopende dat daar het hotel zou zitten (er zat wel een sticker op de deuren met de naam van het hotel) liep ik verder. Plotseling kwam verscheen er achter mij een dikke Duitser met een beetje viezig baardje die "Hotel Mitte?" vroeg. Nou, daar moest ik zijn, dus dat was prima. De man gevolgd en ik kwam uit in een miniscuul halletje, met een aantal deuren. De rechtse was voor mij, degene recht tegenover me de badkamer, en de twee links naast het 'keukentje' voor anderen. Na ¤100 voor mij in een sleutel te veranderen vertrok de man weer met de belofte dat ik per mail een betaalbewijs zou krijgen. Dit betaalbewijs is ook voor het eerst dat Gmail iets per ongeluk in spam zette, wat mij toch enigszins gestressed maakte (mijn telefoon controleert alleen inbox).

Allereerst de TV aangezet op een kinderzender, je moet tenslotte eenzoudig beginnen ;) Vervolgens even wat gerommeld met hoe ik mijn tassen het beste kwijt zou kunnen in het hokje dat bijna alleen maar uit bed bestond (een 1-persoons volgens de advertentie, maar gezien ik thuis een even groot matras heb op mn 2-persoons, ga ik er vanuit dat ik de advertentie voor Amerikanen gezien had). Uiteindelijk de weekendtas onderin de kast gezet en mn cameratas onder de TV, uit het zicht van eventuele hebberige blikken vanaf de binnenplaats. Toen was het tijd om eten te zoeken en ook maar gelijk een van de bekende stukjes Berlijn te verkennen: de Alexanderplatz.

U-Bahn & Fernsehturm
Omdat ik al veel gelopen had lbesloot ik dan toch maar met de U-Bahn te gaan. Mijn ervaringen met het OV en in het bijzonder de metro zijn in NL niet bijster positief, dus ik verwachtte er niet zoveel van. Maar zelfs al had ik er veel van verwacht zou ik nog niet teleurgesteld zijn. Wat een geniaal iets is de U-bahn. Na een korte worsteling met een kaartautomaat die mijn ING-pas niet lustte betrad ik het rijtuig. Half een pislucht en een bak lawaai verwachtend ging ik aarzelend zitten. Bleek dat even mee te vallen, het rook er fris, er lag geen afval (of dubieuze vloeistof) en het lawaai was ook ver te zoeken. De U-bahn is (samen met de S-Bahn, maar daarover later meer) het toonbeeld van hoe OV geregeld moet zijn! (zeker met dagkaarten voor ¤6,50)

Even naast de Alexanderplatz neer kon strijken bij een Italiaan om onder het genot van 2 pullen Warsteiner een portie canneloni te verorberen. De lokale mussen (ja, die hebben ze daar nog) wilden graag meedelen met mijn stokbrood, dusdanig graag dat ze in het broodmandje gingen zitten. Helaas waren ze wel stoer genoeg om mn brood te proberen te stelen, maar niet stoer genoeg om op de foto te gaan. Na het eten en met een enigszins licht hoofd de Alexanderplatz betreden en natuurlijk heel veel foto's gemaakt van de Fernsehturm (waarvan ik er bijna evenzoveel gewist heb), die me welhaast leek te achtervolgen de rest van de week. Dat ding zie je dus echt vanaf bijna overal!

http://lh6.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDncvF58wSI/AAAAAAAABnM/d4YAwBpHlBY/s288/DSC_1463.JPG
Fernsehturm en station Alexanderplatz

Standaardiconen
Dinsdag begon met een zoektocht naar een supermarkt, deze vond ik in een warenhuis op de Alexanderplatz (veel te duur natuurlijk). Vervolgens in de U-Bahn wat brioche weggespoeld met ijsthee en op de Potsdamerplatz uitgestapt. Wat een kakofonie van moderne architectuur zeg... Geen fan daarvan zijnde snel richting Brandenburger Tor! Onderweg uiteraard het Holocaust Denkmal bezichtigd. Helaas is dit momument véél te toeristisch om het goed op je in te laten werken. Hoewel ik ook wel snap dat het als 16-jarige een geniaal paradijs is voor tikkertje :P

http://lh4.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDndKnEY0BI/AAAAAAAABsg/Wh8_A4Nw3fY/s288/DSC_1634.JPG http://lh4.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDnc60Z7IYI/AAAAAAAABp8/ccvSd1ul2sM/s288/DSC_1533.JPG
Holocaust Denkmal en Brandenburger Tor

De middelbarescholiertjes achter me latend vond ik niet veel verderop de Brandenburger Tor, eveneens voorzien van een stevige mensenmassa. Uiteraard de nodige foto's gemaakt en toen mijn tocht voortgezet naar de Reichstag. Deze lag heel convenient zo dat ik niet alleen rekening moest houden met de sluierbewolking, maar ook nog eens met tegenlicht... Uiteindelijk maar valsgespeeld en met bracketing 2 foto's met verschillende belichting genomen om later samen te voegen voor een mooie gevel én een mooie lucht (dit trucje heb ik erg vaak toe moeten passen).

Omdat er een behoorlijke rij stond en wachten niet bepaald mijn hobby is verder gelopen richting Tiergarten. Een bordje met "Sowjetische Denkmal" trok mijn aandacht en ik volgde het om uit te komen bij een redelijk pompeus monument, voorzien van tanks, howitzers en een graafmachine. Die laatste bleek overigens bij de wegwerkers te horen en niet bij het monument, ik vond het ook al gek dat ie geel was ipv legergroen :P

http://lh4.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDndBulIp2I/AAAAAAAABqk/BK5Ll7rA_tU/s288/DSC_1573.JPG http://lh4.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDndFZ1pRAI/AAAAAAAABrg/cyx9u8jSHeQ/s288/DSC_1607.JPG
Reichstag en Sovjetische Denkmal

Bekende Nazi-overblijfselen
Tijdens mijn tocht door Tiergarten werd de honger mij meester en at ik nog meer van het brioche-brood, uiteraard aangevuld met ijsthee en Pringles. Nogmaals langs het Holocaust Denkmal gelopen en op naar het Bundesministerium der Finanzen. Oorspronkelijk door Albert Speer ontworpen als Reichsluftfahrtministerium werd het na de oorlog gebruikt als regeringsgebouw door de DDR-regering. Tegenover dit ontzettend pompeuze Nazi-bouwsel ligt Trabi-safari, alwaar men een heuse Trabant kan huren om mee door Berlijn te crossen. Echter dat was niet mijn doel (laat staan dat ik er geld voor had) dus ik vervolgde mijn weg naar de Topografie des Terrors, gelegen waar eens het hoofdkwartier van de Gestapo stond, is dit een museum/informatiecentrum over de SA, SS en Gestapo en wat die allemaal deden om het Derde Rijk 'zuiver' te houden, erg indrukwekkend.

http://lh4.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDndR4QjPcI/AAAAAAAABKg/rSwfQ7FUFn4/s288/DSC_1665.JPG http://lh4.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDndPl9g1TI/AAAAAAAABts/uZb1UpiCQ5c/s288/DSC_1656.JPG
Reichsluftfahrtministerium en Trabi-Safari

Na even naast de Potsdamerplatz nog de verstopte wachttoren van de muur gevonden was het tijd om weer de U-Bahn te betreden, op naar het Olympia-Stadion. Het gebouw waar Jesse Owens furore maakte door even alle Arische hardlopers zoek te lopen onder toeziend oog van de Führer. Dit sportpaleis is absoluut de moeite waard en voor slechts ¤4 mag je er ook daadwerkelijk in. Als zijnde een gigantisch marmeren stadion is het nog steeds erg indrukwekkend (en ook een van de mooiste stadia ter wereld), maar het moet bij de opening in '36 nog veel indrukwekkender zijn geweest. Immers, toen had men nog niet zo veel gebouwen van zo'n formaat. Het stadion is ook gewoon nog in gebruik, evenals het de omringende sportvelden.

http://lh4.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDndX-v_5wI/AAAAAAAABvQ/fXzgvTtH9Jw/s288/DSC_1714.JPG http://lh5.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDndZ_fEqTI/AAAAAAAABvk/ZdHzuqetnCM/s288/DSC_1733.JPG
Olympia-Stadion

Mijn volgende bestemming zou Checkpoint Charlie zijn, maar helaas, bij het verlaten van de U-Bahn regende het, snel de supermarkt in en uit geschoten voor brood, oploskoffie en ijsthee. In het hotel snel de boodschappen uitgeladen en weer de U-Bahn in, op naar het Oosten. Waarom? Omdat het kan. En omdat ik nog een goeie plek moest vinden om Nederland - Uruguay te kijken. Mijn uitstappen deed mij op de Karl-Marx Allee uitkomen, een mooi toonbeeld van hoe pompeus de Sovjets bouwden.

http://lh6.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDnd6Yov9SI/AAAAAAAAByE/bgGsHkjZLvk/s288/DSC_1903.JPG http://lh4.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDnd8PtiS_I/AAAAAAAAByk/5m83WgoJoN4/s288/DSC_1912.JPG
Karl-Marx allee

Wederom in de U-Bahn, dit maal richting Friedrichstrasse waar volgens mijn Berlin-boekje een leuk restaurant zou zitten. Dat restaurant niet gevonden, maar wel een waar ze voetbal op een groot scherm lieten zien. Net op tijd voor de tweede helft schoof ik aan, om onder het genot van een Berliner Kindl en een Berliner Currywurst onze zege te aanschouwen (en hoe die flauwe Duitsers voor Urugay waren). Uiteraard wegens het voetbal langer blijven zitten dan geplanned, dus vandaag gingen er 3 biertjes in. Had ik al gezegd dat Duitsers hun bier graag per halve liter serveren?Lichtelijk heen en weer wiegend ben ik via Unter den Linden langs de Opera naar de Alexanderplatz gelopen, onderwijl nog wat mooie by-night foto's makend.

http://lh3.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDneANLZkSI/AAAAAAAABzM/1N_SS5pgvgI/s288/DSC_1928.JPG http://lh5.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDneAtzBOpI/AAAAAAAABVQ/npxRmDEsR28/s288/DSC_1929.JPG
Opera en Fernsehturm by night

Stukje muur en onbekende Nazi-overblijfselen
Uit mijn U-Bahnstation komend zag ik een bordje met "Mauerdankmal". Mooi, daar zou ik dan woensdag maar heen gaan, eerst was het tijd om te slapen. De volgende dag (woensdag) allereerst op weg naar het stukje muur dat heel convenient op 500m van mijn hotel lag. Dit bleek een mooi opgezette plek te zijn waar de impact van de muur duidelijk werd.

Na het hele terrein en het bezoekerscentrum rondgekuierd te zijn was het tijd voor een volgende verrassing in de buurt. Op ruwweg 20 minuten ten noorden van het hotel lag de ruine van een van de drie Flakturms die Berlijn moesten verdedigen tegen geallieerde bombardementen. Vanuit het zuiden onzichtbaar verstopt in park Humboldthain zou je er zo voorbij lopen (wederom dank aan GoogleMaps), maar vanuit het noorden zie je de betonnen kolos zo liggen. De noordmuur ervan doet tegenwoordig dienst als klimmuur en bovenop staan wat picknicktafels. De hoeveelheid graffitti en de verdwenen infopanelen wezen mij erop dat Berlijn ook wel eens tuig zou kunnen bevatten. Deze observatie was juist, hoewel het binnen de S-Bahn ring wel meeviel, de Flakturm echter lag pal tegen deze ring aan en was dus het slachtoffer geworden van dit gespuis.

Het was tijd om op weg te gaan naar het volgende blok beton dat in opdracht van de man met de kleine snor in de stad neergeplempt was, de Schwerbelastungskörper. Oorspronkelijk bedoeld om te kijken hoe de slappe veengrond van Berlijn om zou gaan met zware gebouwen is het, na een mislukte opblaaspoging, nu een rijksmonument dat getuigt van de grootheidswaan van Hitler.

http://lh6.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDneJRAPOkI/AAAAAAAABW8/Eddvcq8YtBU/s288/DSC_1964.JPG http://lh3.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDneUagoBUI/AAAAAAAABZE/f6ggrB0h26A/s288/DSC_2000.JPG
Flakturm en Schwerbelastungskörper

Uitzicht vs hoogtevrees
Omdat ik toch lekker in mn eentje was kon ik ook heerlijk onlogisch doen. Op naar Spandau dus. Via de monumentale bierbrouwerij kwam ik uit bij de Zitadelle, de naam zegt het al, een fort. Zijn oorsprong vindende rond eind 15e eeuw en steeds gemoderniseerd tot na de Frans-Pruissische oorlog een zeer indrukwekkend bouwwerk. Nu was het in de 19e eeuw gebruikelijk om zo laag mogelijke forten te bouwen, maar de oorspronkelijke middeleeuwse toren is blijkbaar nooit omgeschoten.

Na ¤2,50 lichter geworden te zijn aan de kassa (studentenprijs) via het museum de toren in. Een klein wankel wenteltrappetje leidde naar de 1e verdieping, waar een grote brede trap het overnam en tot de hemel probeerde te reiken, slechts gehinderd door het dak. Blij dat het een lekker ruime trap was toog ik naar boven, onderweg betrapte ik mezelf op tempoverlies en een ware wurggreep waarmee ik de leuning vasthield. Uiteindelijk zorgde een van de twee dat ik volledig tot stilstand kwam en mn opties afwoog. Ik kon natuurlijk naar beneden gaan, naar de veilige grond, of ik kon doorklimmen en van het uitzicht genieten. Ik was tenslotte al op 3/4 van de hoogte. Alles in mij schreeuwde om terug naar beneden te gaan, maar uiteindelijk won de fotograaf in mij de strijd en klom ik voorzichtig verder naar boven, zo dicht mogelijk bij de muur, maar nog steeds met een hand stevig aan de leuning gekluisterd. Na boven even bijgekomen te zijn van de ervaring een paar foto's geschoten en toen begonnen aan de afdaling, eerst langzaam en voorzichtig, maar met steeds meer snelheid en vertrouwen naarmate de grond naderde. ik had gewonnen van de hoogtevrees!

http://lh6.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDneos9WPSI/AAAAAAAABc8/2DkoOAZpkPg/s288/DSC_2086.JPG http://lh6.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDneu0vRX6I/AAAAAAAABeU/1utJdwdwXuA/s288/DSC_2119.JPG
Toren en uitzicht @ Spandau Zitadelle

Charlie, Alex, Mannschaft
Nu was het prima weer en tijd om even langs Checkpoint Charlie te gaan. Na een aantal dappere poging zo min mogelijk mensen en zoveel mogelijk Checkpoint op de foto te krijgen, maar eens rond gaan neuzen bij een souvenirkraampje. Ik moest een DDR-object kopen en het liefst ook nog een Duitse vlag om me te vermommen voor mijn plan voor de avond. uiteindelijk een werkend gasmasker en een vlag gehaald voor ¤50. Snel langs het hotel om mn rugzak, camera en gasmasker achter te laten en de vlag als een heuse cape om te binden.

Het plan voor de avond was namelijk om vermomd als Duitser tussen de Duitsers voetbal te kijken en daarna de overwinning te vieren in een willekeurige kroeg/club/disco en eventueel ergens in de tijdlijn een flirtpoging met een schone Duitse te ondernemen. Dit plan faalde helaas behoorlijk hard... Kutspanjaarden :( Overigens was de sfeer tijdens de wedstrijd erg leuk en de locatie, het terras van een kroeg op de Alexanderplatz, ook. Maar helaas moest ik samen met alle teleurgestelde Duitsers afdruipen richting U-Bahn...

Meer muur en Sovjetstijl
Een aardige studente die een enquete afnam bij het eerdergenoemde stuk muur had mij gewezen op de East-Side Gallery, een 1,3km lang stuk muur dat over de gehele lengte door allerlei kunstenaars beschilderd is. Tijdens mijn tocht langs dit stuk muurzag ik ineens een wegwijzer naar Treptower Park. Dit was ik 's ochtends in mn Berlin-gids tegengekomen, maar ik kon het niet vinden op de kaart, logisch want het lag net naast de kaart. Treptower park behuist namelijk een ernome Sovjet erebegraafplaats, waar in Tiergarten 'slechts' 2000 soldaten begraven liggen, liggen er in Treptower Park 7000!

Na een wandeling waar mijn voeten behoorlijk ongelukkig van werden (door, naar later bleek, te strak strikken en blaren) was ik eindelijk in het park. Op een grasveld dacht ik een dame te spotten die topless op dr buik lag te zonnen. Een telelens-blik later kon mijn schok niet groter zijn, het bleek een kerel in een Speedo...

Snel verder naar het monument dus. Dit is absoluut een van de meest indrukwekkende dingen die ik in mijn korte leventje voorbij heb zien komen, 300 meter lang en 75 meter breed, met een gigantisch beeld aan de zuidkant, verder volledig symmetrisch is het een typisch gevalletje woorden schieten tekort. Na een rondje en een boel foto's was het tijd om naar de eerder gespotte Subway te gaan en per S-Bahn naar Spandau (want ik wilde heel graag heel lang zitten). Mijn vertrek bleek perfect getimed gezien er een dubbele buslading ontzettend luidruchtige Spanjaarden de rust even kwam verstoren.

http://lh6.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDnfDalXGnI/AAAAAAAAB80/UWHyJgJybT8/s288/DSC_2217.JPG http://lh6.ggpht.com/_kuHOOCTPTws/TDnfC0lhXhI/AAAAAAAAB8k/hFgANRfKuNM/s288/DSC_2215.JPG
Sovietische Denkmal Treptow

Welkome verrassing en afscheid
In Spandau even lekker in het park gelegen, foto's terugbladeren en de mislukt vast wissen. Daarna op naar een restaurantje om te genieten van bier en currywurst. Must've been my lucky day want er kwamen twee mobiele masseuses langs om tegen een nader te bepalen prijs schouders van klanten te kneden. Nu had ik behoorlijke last en was dat zeer welkom. Na het eten met iets relaxtere schouders naar het hotel om in te pakken.

De volgende ochtend werd ik zoals gebruikelijk ruim voor de wekker (die op 11:00 stond) wakker, maar goed ook, want ik had toen nog precies een uur voor ontbijt, douchen en aankleden. Omdat ik nu gehinderd was door mijn weekendtas en omdat het pas 10 uur was zag ik er weinig brood in al naar het station te gaan omdat ik nog ruim 5 uur te doden had voor mijn trein zou gaan. Op naar Treptower Park! Daar heerlijk in de schaduw liggen lezen en naar de radio luisteren.

Toen schrok ik behoorlijk, op het journaal hoorde ik dat er in het westen van Berlijn een graffiti-sprayer zo slim was geweest om op een wagon ze evenwicht te bewaren met de bovenleiding. Dit werd even later aangevuld met het bericht dat er in het oosten 2 graffiti-sprayers onder een ICE gekomen waren. Good riddance dus. Helaas kon dit tussen de 0,5 en 2 uur vertraging voor me betekenen. Uitreindelijk om 14 uur aangekomen op Berlin Hbf. een station met in totaal 5 verdiepingen waarvan de bovenste en onderste voor treinen :O.

Gelukkig had IC 145 maar een halfuur vertraging en waren we na een korte stop in the middle of nowhere goed op weg richting het thuisland. Het thuisland echter wist maar weinig vreugde in mij op te wekken. Waarom vraag je je af? Omdat het toonbeeld van Nederlandse bekrompenheid nog geen 5 minuten na de grens begon "Dames en heren, u merkt het waarschijnlijk al, we rijden wat langzamer dan gebruikelijk" (nogal wiedes, als je niet merkt dat je trein op halve snelheid rijdt heb je het inschattingsvermogen van een blik doperwten) "We zitten namelijk achter een goederentrein". Uiteindelijk wist deze goederentrein het halfuur vertraging door de dooie graffitispuiter op te rekken tot 50 minuten...

Maar ik was weer thuis en kon mooi aansluiten bij de afscheidsborrel van onze tijdelijke huisgenoot.

Degenen die daartoe de behoefte voelen kunnen hier alle foto's bekijken.

Ik ben niet verantwoordelijk voor eventuele verloren productiviteit en eventuele gevolgen daarvan, waaronder ontslag, ontstaan door het lezen van deze blog